::::.Lonely If Alone.::::

個人檔案::::.Lonely If Alone.::...相片部落格清單更多

工具

說明

部落格

25 August

กว่าจะไปถึง - -

ดีงับ .... ห่างหายจากการอัพสเปสไปเปนเวลานานมาก ๆ แต่ก้อยังไม่ได้ไปไหนน๊ะ

ยังสุขขี ดีอยุ่ ยังเข้าห้องเรียน

ตามปรกติอยุ่ โดดบ้าง...พอครั้งคราว อิอิ

.... และเมื่อช่วงครึ่งปีแรกที่ผ่านมา ก้อมีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้น ได้ไปเที่ยวมาพอสมควร แต่ที่ลืมไม่ลงคือการได้ไป ฟินแลนด์นี่สิ มันก้อน๊ะ เดินทางครั้งแรกในยุโรป แถมยังต้อง เดินทางไปคนเดียวอีก...คงจะงงกันสิว่าไปทำไม เหอะ ๆ ก้อน๊ะ ไปพักผ่อนงับ ...$%*2$!!@% เอ๊า

ด่ากรุ ชิวอีก อิอิ เรื่องของเรื่องก้อ คือ เพื่อนอ่ะไปฝึกงานอยุ่ที่นั่น 3 เดือน เค้าชวนไปเที่ยว รบเร้าเราใหญ่เลย อ่า บอกว่าไปน๊ะ ๆๆๆ ไอเราก้อดันใจอ่อนซ๊ะนี่ ...

ก้อเพื่อนชวนไปเที่ยวตอนเค้าฝึกงานเสร็จหนะ+กับไปเราก้อเรียนซัมเมอร์ เสร็จพอดี ยิ้ม

จำได้เลยว่าสอบเสร็จได้ไม่กี่วัน ก้อ เครื่องบิน

บินลัดไปหา อ่อ ๆ ๆ ลืมบอกไปว่า การขอไปวีซ่าไปฟินแลนด์ มันช่างเป็นอะไรที่ลำบากแสด ๆ อ่ะ ไปทำคนเดียว..แถมไปแบบเอ๋อ ๆไม่ค่อยจะรู้อะไร ...ยังดีน๊ะที่ มีเพื่อนคอยบอกว่าต้องเตรียมอะไร.เอาอะไร ไปยื่นมั่ง กว่าจะรู้ผลเรื่องวีซ่าก้อนานน่าดู ลุ้นอยุ่นานว่าจะผ่านมั้ย เพราะมีคนกังวลอยุ่มากๆอ่ะ มากกว่าเราอีก แลบลิ้น

....จัดแจงเตรียมกระเป๋า เตรียมเอกสาร กว่าจะเสร็จก้อเสร็จในวันที่จะไปบิน อิอิ ทุกอย่างตอนนั้นเร่งรีบมากงับ ก่อนไปสุวรรณภูมิ ไม่กี่วันก้อไม่ตื่นเต้นหรอกน๊ะ แต่พอเอาจริง ๆวันที่จะต้องไปนี่สิ มันกลับไม่เปนแบบนั้น ...มันตื่นเต้นชิ๊บหายงับ เพราะว่าจะไปที่อื่นที่ไม่ใช่ในประเทศไทยอ่ะ "เอาไงเอากันว๊ะ หลงก้อช่างแม้ม " นั่นคือสิ่งที่คิดได้ตอนนั้น ....และแล้วก้อถึงครั้งที่จะต้องไป วันนั้นที่สนามบินมีผู้คนที่ไปส่งมากมาย....มีทั้ง พ่อ,แม่,แม่,พ่อ,แม่,พ่อ,พ่อ,แม่ สรุป ทีอยุ่ 2คน กั่กๆๆๆ ก่อนที่จะไปเข้าไปในส่วนของผู้โดยสารที่จะบิน แม่ก้อถามจ๊างงงง ว่า "นี่..จะพูดพาสาอังกิดได้มั้ยเนี่ย " น๊ะ เล่นซ๊ะหมดความมั่นใจเรยงับ อิอิ ...

เห้อ....และก้อถึงเวลาที่ต้องลา กับพ่อแม่ ตอนนั้นเป็นความรู้สึกที่แปลกมาก ๆ ไม่เคยไปไหนไกล ๆแล้วนั่งเครื่องคนเดียวมาก่อนเลย ไอความรู้สึกแปลก ๆก้อคือความเส้า แต่มันกลับดันมีอีกความรู้สึกเข้ามาแทรกแซงแทน ก้อน๊ะ ไอตื่นเต้นนี่แหละ ทางเดินข้างใน gate ต่าง ๆ มันยาวชิ๊บ เดินไปเดินมาสักพักก้อถึง ที่นั่งรอเครื่อง ....นั่งรอไปก้อดูเอกสารพวกตั๋วเครื่องบินไป เพราะว่าจะต้องไปต่อเครื่องอีก ที่สต๊อกโฮม เพราะว่าสายการบินไทยมันไปไม่ถึง เห้อออ ตอนนั้น ก้อยังตื่นเต้นเรื่องการต่อเครื่องเพราะกัว จะ งงๆ....แล้วก้อถึงเวลา ที่ได้เดินเข้าไปในเครื่องบิน ที่จะบินลัดฟ้าไป สต๊อคโฮม..นั่ง ๆหลับ ๆ เพราะว่าเครื่องบินมันออกตอน เกือบ ตี1 กว่าจะถึงที่นั่นก้อ เช้า ๆ ก่อนเครื่องจะถึงสนามบินก้อได้ดู บรรยากาศที่สต๊อคโฮม มองดูจากเครื่องบินมันช่างสวยจิง ๆ มีแต่หมอก 5555 กุมองม๊ะค่อยเหนอะไรเรย เห็นลาง ๆก้อดูสวยดี พอล้อเเตะที่พื้นในใจก้อคืดว่า "เอาละว๊ะเกือบจะถึงล๊ะ เหลือต่อเครื่องอีกทีของสายการบิน Blue1 " ก้าวแรกที่ได้เดินออกจากเครื่องบินก้อรู้ได้เลยว่าอากาศเย็นแสดดด ตอนนั้นก้อไม่ค่อยที่จะตื่นเต้นแล้วเพราะมัวแต่ตื่นตากับฝรั่งอยู่ อิอิ หล่อ ๆทั้งง้าน ..

ตอนถึงที่สต๊อคโฮมตอนนั้นมีเพื่อนพ่อที่ทำงานอยุ่การท่องเที่ยวที่นั่น เค้ามาคอยช่วยเหลือด้วย อิอิ เลยสบายเลย

ระหว่างรอต่อเครื่องก้อได้มีโอกาศเดินเล่นในสนามบินอยุ่แป๊บนึง คนไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ในสนามบินเค้า เลยดูสบาย ๆ ระหว่างที่นั่งรอที่นั่น ก้อมองไปดูรอบ ๆว่าเผื่อจะมีคนไทยมั่ง..ที่ไหนได้ ไม่มีคนไทยเลย อิอิ มีกรุนั่งผมดำหัวโด่อยุ่คนเดียว อิอิ นั่งรอประมาณ ชม ก่า ๆ ก้อได้เวลายื่นพาสสปอร์ต+เช๊คตั๋งเครื่องบินอีกรอบเพื่อเตรียมขึ้นเครื่อง ตอนนั้น งงมากเลย ก้อก่อนจะเข้าเครื่อง มีพนักงานที่นั่น เค้าพูดสวัสดีค่ะ กับเราด้วย สงสัยเค้าดูในพาสปอร์ตเลยรู้ว่าเปนคนไทย ปลิ้มดี ๆ

นั่งเครื่องได้ไม่นาน สักพัก ก้อถึงที่ สนามบินที่เมือง Helsinki ประเทศ Finland ตอนนั้นก้อรุ้สึก งง ๆ ว่า"เฮ๊ย นี่กุถึง แล้วเหรอว๊ะ" 555 ในใจก้อว่าเอาละว้า เดี๋ยวจะไปเจอเพื่อนเเว้ว อีกไม่นานเกินรอ ......

โอ้ววววว ก้าวเเรกที่ได้เดินออกจากเครื่องก้อรู้เลยว่าที่นี่อากาศดีมาก ๆ สักพักก้อเดินไปเอากระเป๋า เสร็จก้อต้องไปรับเอาบัตรนักท่องเที่ยวอีก ที่ชื่อ Helsinki Card ก้อเล่นเอาซ๊ะงง กว่าจะหาเจอว่าต้องไปเอาตรงไหน เพราะมันเป็นบัตรลดราคาตาม สถานที่ท่องเที่ยวต่างๆของนักท่องเที่ยวเฉพาะในเมืองเฮลซิงกิ ซึ่งเพื่อนเค้าจองให้ใว้ เราก้อเลยต้องไปเอา อิอิ ...... พอเสร็จก้อเลยจัดแจงรีบเปลี่ยน ซิมการ์ดเป็นของที่ฟินแลนด์แล้วโทรหาเพื่อน ว่าถึงแว้ววน๊ะจ๊ะ ที่รัก.... สนามบินที่ Helsinki คนเงียบมาก ไม่ต่างจากป่าช้า เอาน๊ะก้อเดินเล่นรอบ ๆสักพัก เดินนานไม่ได้ เพราะว่าจะต้องไปหารถทัวร์ เดินทางต่อไปอีกเมืองนึงอีก เพื่อที่จะไปหาเพื่อน ......ย่างก้าวแรกที่เดินออกจากตัวสนามบิน ก้อรู้ได้ทันทีว่าอากาศมันเยนมาก ๆ เยนสุด ๆทำเอาหนาวซี๊ด....มองดูไปข้างนอก ก้อ งง ว่ากุจะหารถทัวร์เจอมั้ย เพราะว่ามันไม่ค่อยมีคนเลย จะถามใครก้อยังไม่รุ้เลย ตอนนี้เจอทั้งอากาศหนาวเยน+กับความตื่นเต้นอีกครั้งที่จะต้องขึ้นรถทัวร์ รอ ๆๆ ที่ป้ายที่มันจะไป bus station ที่เมือง Tampere เพราะเพื่อนนัดใว้ที่นั่นเพื่อจะเจอกัน ตรงนั้นมีป้ายรถเมล์ โดยรอบ ๆ ก้อเกือบจะ 30ป้ายได้มั้ย เยอะมาก ๆ ตอนนั้นก้อรอไปว่าเมื่อไหร่รถมันจะมาว่า ด้อม ๆมอง ๆอยุ่ได้สักพัก ก้อไม่เหนมีรถมา พอเจอรถคันนึงมา ก้อตื่นเต้นอีกว่าใช่คันนี้ป่ะว๊ะ ดูไปดูมาก้อไม่ใช่นี่หว่า มันไม่ได้จอดตรงป้ายที่เรานั่ง อิอิ ....นั่งไปสักพักก้อมีรถทัวร์คันนึง มันวิ่งเลยไปจอด ป้ายที่ถัดจากเราไปประมาน 20เมตร ตอนนั้นก้อนึกอีกล๊ะว่าจะใช่คันนี้ป่ะว้า.....มอง ๆอีกคนคงลงจากรถคั้นนั้น ว่าจะใช่มั้ย แป๊บนึงก้อเหนคนขับลงมาจากรถ ตอนนั้นเราก้อยืนทำหน้า งง ล๊ะว่ามันจะใช่มั้ยเนี่ย มองสบตากับเค้าอยุ่ในระยะ 20เมตรเหนจะได้ 5555 ต่างคนก้อต่างมองกัน แป๊บนึงก้อได้ยินมันตะโดนอะไรไม่รุ้ รู้แต่ว่าไม่ใช่ภาษาอังกิด กุก้อเอาเเล้วไง งงอีกละสิเนี่ย ไอเราก้อเลยเดินไปหาเค้าพร้อมกับถามว่าใช่รถสายที่ไปเมืองนี้มั้ย ...อ่อๆลืมบอกไป ตอนนั้นเอากระดาษที่เขียน ที่ ๆจะไป เค้าก้อรู้เรื่องน๊ะ แต่ดันพูดไม่ได้ อิอิ

พอเค้าพูด อะไรไม่รู้กับพยักหัว จนเราแน่ใจละว่าเค้าไปที่นีแน่ ๆก้อเลยโล่งอก เค้าเลยชี้ไปที่กระเป๋าเราเเล้วบอกว่า ฮ๊อบ ๆ ๆ แล้วชี้ไปที่นาฬิกาของเค้าเอง เราก้อ งงสิ เลยรีบวิ่งไปเอากระเป๋าให้เค้า ยัดใว้ใต้ท้องรถที่เก็บ อยากจะบอกว่าในรถ ตอนนั้นมีแค่เรากับคนขับเท่านั้นเอง ตอนนั้นก้อกัว ๆเหมือนกันน๊ะ เพราะว่าเค้าก้อพูดอังกิดไม่ได้ พูดได้แต่ภาษาฟิน

ไอเรานั่งไปก้อมองดูข้างทางไป ตอนนั้นนั่งอยุ่ ข้างหน้าด้วย ไม่ไกลจากคนขับมากนัก จู่ ๆคนขับมันก้อพูดอะไรไม่รุ้ไอเราก้อได้แต่ยิ้ม ๆ เค้าก้อยิ้มด้วย ดูไปดูมาเค้าก้ออัธยาสัยดีมาก ไอเราก้อตื่นเต้นอีกเพราะว่าเดี๋ยวจะต้องต่อรถทัวร์อีกคันนึง เพราะว่ารถทัวคันนี้ที่เรานั่งมันจะไปลงแค่แถว ๆหน้าสนามบิน พอถึงบริเวณที่จะต้องลงต่อรถ คนขับเค้าก้อพูดอะไรไม่รุ้อีก ชี้ ๆเราไปที่รถอีกคันนึง ไอเราก้อได้แต่ พยักหัว ๆ อิอิ ก้อคงรู้ว่าต้องขึ้นคันนั้น คนขับก้อไปเอากระเป๋าเราไปใส่ใว้อีกรถคันนึงให้ พร้อมกับไปพูดคุยกับคนขับรถอีกคันนึงแล้วชี้ ๆมาที่เรา ... ในใจก้อนึกว่ามานจะทำมืดีมิร้ายกะกุเป่าว้า...แสด อิอิ ขึ้นรถทัวคันนี้ก็ดีหน่อยเพราะว่า มีผู้โดยสารมานั่งอยุ่บ้าง ตลอดข้างทางที่มอง ๆไป เหมือน ตจว.บ้านเราเลย แต่ของเค้าสวยกว่ามาก

อ่อ ๆ รถเมที่นี้เค้าวิ่งอยุ่ที่ ความเร็ว ไม่มากนักก้อใช้เวลา หลาย ชมอยุ่กว่าจะไปถึง ที่ที่นัดเจอกับเพื่อน ระหว่างเดินทางก้อคิด ๆอยุ่ว่าเมื่อไหร่จะถึงสักที ไอเราก้อดูเวลานั่งนับถอยหลังไปเรื่อย ๆ

เพราะเพื่อนบอกว่า การเดินทางที่นี่เวลาเค้าจะเป๊ะมาก ๆ บวก-ลบ ไม่เกิน 5-10 นาที ตอนนั้นไอเราก้อไม่รุ้หรอกว่าจะถึงรึ๊ยังเพราะคิดว่าเดี๋ยวคนขับเค้าต้องบอกเราแน่ ๆก้อได้แต่ดูเวลา นั่งไปนั่งมาคนก้อเร่มลงไป ที ละ คนสอง คน ก้อคิดว่าเมื่อไหร่จะถึง ดูเวลาไป มันก้อจะได้เวลาแล้วนี่ ตอนนั้นไม่รุ้เปนอะไร ก้อยังนั่งต่อไปน๊ะ สักพักรถก้อขับออกไป ในใจคิดแล้วว่า ตกลงมันถึงยังว๊ะ เพราะ มันเหลือคนนั่งไม่กี่คน แถมเวลามันก้อเลยมาแล้วด้วย ก้อเลยคิดว่าป้ายหน้าค่อยถามคนขับแล้วกันว่าถึงยัง พอถึงป้ายคนมันก้อลงหมดแล้วสิ ไอเราก้อ ดูว่าบริเวณป้ายที่เรามันจะลงมันคือ Bus station ไหนละว๊ะไม่เหนจะเหมือนเลย เพราะคิดว่า มันจะต้องมี รถทัวเยอะ ๆคล้ายๆ อู่บ้านเรา ไอเราก้อเลยไปถามคนขับ มันก้อดันพูดอังกิดไม่เปนอีก แสดดดด ก้อเลยเอากระดาษที่เขียนที่ ๆเราจะลงให้มันดู มันก้อพยักหัว ว่าใช้ ..เห้อก้ออุสาห์คิดว่ามันจะบอกซ๊ะอีก พอลงจากรถเอาของลงมาเสร็จก้อได้ยืนหนาวซี๊ด ๆอีกรอบ เพราะว่าอากาศมันเยนกว่าเดิมอีก เยนกว่าตอนอยุ่สนามบิน ตอนนั้นก้อถึงที่หมายแล้วเลยไปหาที่นั่ง ก้อได้นั่งอยุ่หน้าร้านขายของ แต่ไม่ได้เข้าไปข้างในน๊ะ เพราะ ยัง งงอยุ่ว่าตอนนี้ กุอยุ่ที่ไหน อิอิ ก้อเลยไปนั่งตรงม้านั่งข้างหน้าร้านมองดู บรรยากาศไปรอบ ๆ อากาศยิ่งนั่งนานก้อยิ่งหนาว...นั่งได้ไม่นานเพื่อนก้อมาถึง มาพร้อมกับ ผู้จัดการโรมแรมที่ไปฝึกงานมา เค้าขับรถมาส่งให้ เค้ามาพร้อมกับแฟนเค้า..............และแล้วในที่สุด การเดินทางกว่าจะมาเจอกันได้นี่ มันช่างลำบากมาก ๆ เพราะว่าต้องเดินทางมาหลายต่อเหลือเกิน ...เเต่มันก้อสนุกไปอีกอย่าง ได้ลุยแบบ งง ๆ